Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Katrien, de Vrije Vroege Vogel
Mijn leven met mijn interesses
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


voor ieder wat wils, wil je als gast reageren vergeet dan niet je naam erbij te zetten.



Mijn Profiel

Catharina70
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Geslaagde Amsterdammers
20 juni 2018 06:29

Radio, rookstoel en Rutte
20 juni 2018 06:13

Australische meat pie
20 juni 2018 06:11

De dagelijkse verslaving
20 juni 2018 06:05

De Buitenplaats met MO
19 juni 2018 07:36




Fotoboeken


De herder en zijn kudde (22)
_
Ijsboerderij en meer (37)
_

Bruce Davidson (37)
_
Katwijk aan Zee (50)
_

Molenaarsbrug (42)
_
More latste deel (27)
_






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Tjeerd
20 juni 2018 09:28
_
Ik kom elke dag even kijken hoor




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Rosalina42 om 16:54
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door wilkie om 16:54
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door wilkie om 16:52
_
Wilkie Online

Door AngelB om 16:49
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door l.rozewater om 16:49
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door janny739 om 16:48
_
Janny739 Online

Door C.S. om 16:48
_
C.S. Online

Door marlie49 om 16:47
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



'Geef de dood nooit het laatste woord...'


een bloem voor degene die vandaag wordt begraven, de moppentapper

Het valt me steeds meer op dat je met oudere mensen veel makkelijker contact maakt onderweg. Niet in de laatste plaats omdat deze groep niet voortdurend met een smartphone zit te pielen. Het maakt ze alleen daarom al toegankelijker en voor een praatje zeker ontvankelijker. Zo ook mijn buurman. Hij zit naast me aan de raamzijde. Een man van in de zeventig, denk ik. Een echte buitenman zo te zien en dat kan qua jaartallen best een vertekend beeld geven. De Hollandse buien, afgewisseld met zon, bieden een aardige ijsbreker om de aanstaande conversatie te openen en hij stelt zich zelfs nog even voor. Dat vind ik nou mooi. Dat wordt nog nauwelijks gedaan, zoiets. Tijdens het weerpraatje steekt hij me zijn enorme hand toe: 'Cees. Met een C'. Ik moet onherroepelijk denken aan Baantjer's tv-commissaris De Cock, met c-o-c-k.
Cees 'bast' met eenzelfde stelligheid en heeft sowieso wel iets weg van wijlen Piet Römer. Mijn hand verdwijnt grotendeels in de zijne. Groot, droog en verweerd voelt deze aan. En als een bankklem. Daar is vast veel noeste arbeid mee verricht. Cees vertelt me dat hij op weg is naar de enige zus van zijn overleden vrouw. In Arnhem, want daar komen ze alledrie vandaan. Nou, Elden om precies te zijn. Maar hij woont sinds de dood van zijn vrouw, nu ruim twee jaar geleden, bij zijn zoon en diens kinderen in Nijmegen. Ook een weduwnaar.

'Jaja', verzucht hij, 'op mijn leeftijd hou je wel rekening met het feit dat je jaren onderhand geteld zijn, maar zoals dat van mijn schoondochter...met 34 na een kort ziekbed ineens weg, een man, mijn zoon dus en twee kinderen achterlatend'. Hij schudt zijn hoofd: 'Bah. Vreselijk. Je kind overleven - ze was als een dochter voor me - dat klopt niet, toch?' Het gaat steeds beter hoor. Jaja. En veertig jaar loonwerker geweest in de akkerbouw hè. Jaja. Nu doe ik de was, ik kook soms, vang de jongens een beetje op en rommel wat in de tuin. Mijn zoon is altijd druk en veel weg. Hij woont gelukkig ruim en ook een beetje buiten. De stad is niks voor mij. Cees moet er zelf om grinniken. 'Het kan verkeren, nietwaar?Jaja'. Ik knik. Wat moet je hierop zeggen. Life is a funny bitch? In plaats daarvan verzeker ik hem dat er vast 'ergens' twee vrouwen zijn die het fantastisch vinden hoe hun mannen deze weg zijn ingeslagen. 'Jaja' antwoord Cees. 'Wie zal het zeggen, hè'. Hij staart even naar buiten en haalt dan zijn neus op: 'Ach, ik heb mooie herinneringen...Marc was het toch?' Ik knik. 'En er komen nieuwe bij', vervolgt hij. 'Ik zie nu nog efkes die twee kereltjes van dichtbij opgroeien. Mijn zoon is trouwens niet zo'n prater. Precies zijn moeder. Jaja. Maar praten is goed, zeggen ze toch. Je moet gewoon zorgen dat de dood nooit het laatste woord krijgt'. Hij valt even stil en ik laat hem...

Perrongelukjes

Marcel Rutten






Geplaatst op 15 juni 2018 05:57 en 99 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Catharina70  
15 jun 2018 06:00
Dit had ik niet willen doen maar alles komt weer samen....
vandaag een begrafenis van ene B.....de moppentapper altijd op verjaardagen. ik heb hem vaak meegemaakt. overleden vorige week na een kort heftig ziekbed....dan weer die naam met een C. ook hier. en die Cock wat ik ook nog wel eens zeg....en je kind overleven het hoort niet en dan denk ik weer aan B en R en ook mezelf wat de oudste en de jongste betreft....en ze zeggen dan het leven gaat door. ja hoor.